Nothing lasts forever.

از روزی که یادم میاد عاشق بودم..یا حداقل فکر می کردم که عاشقم. البته خب اولیها که به قول این خارجیها در حد کراش بودن..مایکل جکسون و فروتن و استیلی و غیره و غیره و غیره، تا رسیدیم دوره ی راهنمایی و این دل اصلا دیوانه شد دیگه..کراشی که اون موقع برام یه عشق ابدی بود و سه سال هم طول کشید..بعد با شروع دبیرستان، یه مرحله پیشرفته تر شدم و از سلبریتی ها به روابط مجازی رسیدم..هرروز که می رفتم سر کلاس و حالم طوری بود که بچه ها می پرسیدن امروز عاشق شدی..؟ یکیشون البته فرق داشت..ولی همه ی اون شب بیداری ها هم یه جایی تموم شدن..مرحله ی بعدی هم قاعدتا روابط واقعی بودن..آیا می شه گفت حسایی که تو روابط واقعیم داشتم قوی تر/بهتر/واقعی تر از بقیه ی حسای قبلی بودن؟ نه..من هروقت قلبمو می دم به کسی، تمام و کمال می دمش، فرقی نداره اصلا طرف واقعیه یا خیالی..

حالا..اینا همه گذشته و من دارم همه ی اینارو مرور می کنم و دردم میاد..چرا؟ چون می بینم همه شون گذشتن..می بینم الان جایی هستم که اون طرفم گذشته از همه ی اینا و رفته، خیلی بیرحمانه، و من نمی تونم این کارو بکنم..نه با این یکی..انگار که از گذشتن خسته باشم..این گذشتن ها خیلی ازم انرژی گرفتن هرکدوم به نوبه ی خود..و نه فقط انرژی، آدم (یا شایدم فقط من) هردفعه که می گذره، یه تیکه شو جا می ذاره، یا گم می کنه، یا هرچی..و من حس می کنم این یکی تیکه ی خیلی بزرگی از منه..خیلی بزرگ..و قشنگ..و رها کردنش سخته..و درد داره..چون مثل تیکه های قبلی که زخم بودن نیست، بالاخره فرقه بین کندن یه غده ی سرطانی، و کندن یه تیکه ی سالم از مثلا گوشت تن آدم..جفتشون درد دارن, ولی این کجا و آن کجا..